روزگار تلخ و تاری بود

بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره

دشمنان بر جان ما چیره

شهر سیلی خورده هذیان داشت

بر زبان بس داستان های پریشان داشت

زندگی سرد و سیه چون سَـنــ گ

روز بدنـامـی

روزگار نــنــگ ....

                     ـ: بیچاره كشوري كه قهرمان ندارد

                     ـ: بيچاره كشوري كه نياز به قهرمان دارد (!)

پي.اس:

هاي! اي كمانگير آرش كجايي؟!

عجيبه ولي من حتي نميدونم تولدش چه روزي از ساله !

توو خنده ها و شوخيايي كه بينمـون ردّ و بدل شد يه حرفي زد كه واقعا تا آخر ِ سـال منـو شـارژ كرد؛

( مـهـم ايـنـه كه وقـتي به دُنْيا اومدي، همّه خوشحآل بودن، هيچكي گـــريـه نكـرد! ) ... خنديدم و گفتم : آره هيچكي گريه نكرد به جز مامانم كه وقتي منو ديد زد زير گريه و گفت: من بعد از سه تا پسر، دختر ِ كچل نمي خواستم !!! :دي

☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼

دغدغه روزاي تولد توو بچه گيم اين بوود كه كي چي بم كادو ميده !

الان ولي همش به اين فكر مي كنم اگه عمرم24 سال  برگرده به عقب و بهم حق انتخاب بدن و ازم بپرسن كه مي خوام به دنيآ بيام، يا نه! چه جوابي مي دم ؟!!!

هنوز جواب قطعي رو نمي دونم؛ ولي متمئنم اگه جوابم مثبت باشه! حتماً همين مردآدو انتخاب مي كنم، همين 30 اُمـِـشو!

كه اگرم جواب منفي بدم، اونوقت دلم واسه خيـــلـــــي‌آ، خصوصن خـودم! تنگ مي شه !

بسـيـار سـفـر بـايـد تا پـخـتـه شود خـامـي * ....

... و مَن ْچــ‌ي‌ــزْهــ‌آ ديـدم بر روي زمـيــن ! و از همه مهم‌تر فهـمـيـدم كه:

                              ( اوووه! چه قـــَدر چـيزــهآ كه من بدون آنـْـ‌ها مي توانم سَر كنم ! )

▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫▪▫

* مُـردَم تا اونـْيكي مصرعش يادم اومد، حضور ذهن داري اگه بگو :دي

مرداد نوشت: م‌ُردآد حتي اگه ماه نيستي هم باشه، مــُـرداده، نه " ا َ مـرداد"

Birthday S: كاش تولدم زوودتر از تولد همه ي كسايي بود كه روز تولدم بهم تبريك ميگن؛ اونوقت ميفهميدن كيا واقعن به فكرَمَن و به خاطر تلافي تبريك تولدشون، بهم تبريك نميگن !

        مي گويند خامنـه اي بسيار به امام زمان اعتقاد دارد و با او رفيق است يك جورايي (بالاخره ايشان براي خودشان يك دست ولايت فقيه ، آن هم از نوع مطلقه ي الهي هستند ديگر)، خب اگر درست باشد مي توان به چند صورت نتيجه گرفت:

1) امام زمان دروغ است.

2) همه ي اين قتل ها و ظلم و ستم هاي اين اواخر به دستور شخص ِ امام زمان صورت مي گيرد (!)

3) U  say ، من جرئتشو ندارم :دي

○●○●○●○●○●○●○●○○●○●○

» من كلن اين اواخر بـَدجـــور بـ‌ي‌ــاعتـقـاد شده ام به هـمـّمممـه چيز؛ لا اقل به اعتقاد ِ خودم! اينطور فكر مي كنم. در حقيقت هيچ چيز را رد نمي كنم ولي به همه چيز شــــ.ك دارم  !

»» اينجا كسي پيدا مي شود كه بيايد و به من بگويد كلمات مطلقه و الهي دقيقاً چه زماني به ولـايـت‌ــــ فـقـيـه اضافه گرديد؟آي‌ــآ؟

Ip.Se:

 از فردا به مدت زماني اندك نامعلوم گـور به گـور مي شويم ! گورستان را بعد از خدا به شما مي سپاريم !

؛ اسم يه بازيه! كه من همين ديروز ياد گرفتم و فهميدم كلي زيــآد مشهوريـّت داره!

كي بلده بياد بازي كنيم؟ آ ي آ؟ حوصـلـم رفـتـه ســَـر !

ىـادِگاريـ.ـهايـى كه اَلـآن دىــگـَر شُدّ ِه اَنـد خـآطـِـره   

آدمها موجودات بس عجيبي هستند…منزور من از آدمها، فقت يك آدم به تنهايي نيست؛ منزورم شكل رابطه ي بين آدمهاست.

من مي گويم مهمترين چيزي كه اين رابطه ها را شكل مي دهد "خـــاطـــره" است. خآطره است كه آدمها را با هم دوست مي كند و يا حتي دشمن، خآطره است كه آدمهاي دور و بي نـسب را به هم نسبت مي دهد و نزديك مي گرداند. دلــتـنگ مي كند آدمها را براي هـَمــ.ديگر. چون خآطـره ها مشترك اند. *حسي كه الـقا مي كنند مشترك اند. هيچ جوره هم محو نمي شوند، از بين نمي روند. تغيير ناپذيرند؛ خآطره ي خوب هيچ وقت جاي خود را به خآطره ي بد نمي دهد. همه اش فقط در يك گوشه اي از ذهــن يا شايد هم قـلـب ذخيره مي شود. ميــماند…مي مـاند…مي ما ند.

آن اوايل وقتي رابطه هاي خوب ِسابق! از بين مي روند، گـَنـد مي خورند و يا شكلشان عوض مي شود، آدمها هر از گاهي ترازوي وجدانشان را بر مي دارند و مي روند به سردابه ي خاطراتشان تا سبك و سنگين كنند و ببينند خاطرات خوبــشان با فـُلـآن آدم بيشتر است يا خاطرات بـد!؟! اگر كفه ي سنگين تر، پر بود از خاطرات ِ بد، وُجدان اتوماتيـكــ.وار خـَفّـه‌‌‌ـخون مي گيرد و اگر بر عكس شد، خودِ آدمها دهن ِ وجدانشان را گل مي گيرند. چون همواره غـ.ر.و.ر را بر و.جــ.د.ا.ن ترجيـح مي دهند. (  D heL Vt Ds fuckN pride)   

تا اينكه كم كم خاك مي پوشاند روي اين خاطرات را. خاطرات در آن سردابه خاك مي خورند و مي مانند. مي مانند تا دشمن اصلي انـسانها و رابطه هايش بيايد به سراغش؛ اينجاهاست كه زمــآن مي آيد و با سيمان و سنگ روي اين خـآطره هاي خاك خورده را مي پوشاند. آن قدر اين كار را ماهِـرانه انجام مي دهد كه حتي يك روزنه ي كوچك هم براي يادآوري گذشته باقي نمي گذارد.

وقتي دو نفر هيچ خآطره ي مشتركي ندارند، داشتن رابـِطِه بي معني مي شود ... .. . (Oh, No!)

اكثر خاطرات مشترك اند. بعضي كلمات مخصوص آدمها و رابطه هاشان است... سر رسيد را ورق مي زنم، دارم خاطراتم را گردگيري مي كنم… كلمات، خآطره ي آدمها را برايم تداعي مي كند:

( tanQ tanQ ... شِـي دااا؟... شــــُـما؟(!)... Break all D rules ... سيتي ... و نخواهم ايستاد رو در روي تو جز براي ... )

* بعضي خآطره هاي م.ش.ت.ر.ك شيرين كه نيستند هيچ؛ خيلي هم ت‌ل‌خ و ش‌ور هستند. يادآوري آن ها آدم را از خودش بىـــزار مي كند. اين جور خآطره ها را آدم مي خواهد فراموش كند =‌» مجبور مي شود شخص شريك در آن خآطره را قبل از آن خآطره ديـليـت كند و تبعيدش كند به همان سردابه و زير آوار مدفونش سازد!

~×~~×~~×~~×~~×~~×~~×~~×~

pI.eS: از معدود برنامه هاي رسانه ي ملي است كه بسيار از آن لذ@ مي برم؛ نــقــره را ميگويم... يك جور حس خاص به من دست مي دهد وقتي مي بينم اين همه خ.ا.ط.ر.ه دارم كه براي خيلي هاي ديگر نيز خآطره شده است.  

§e. pI : خـاطـراتـم را + خآطره دآرآنم ! را هميش‌ـه دوست دارم .

Pi.Es: وقتي دايي رفت چهره ي جوان زن دايي تا مدت ها در ذهنم نقش بسته بود. حالا 5 سال است كه دايي نيست و زن دايي به اندازه يك عمر پير شده !

من ميگم مهم اينه كه آدم كـيـو كـجـا ببينه !؟ اين واسه من يه اصله !

1) استاد شـجـريـان .... نه توو هيچ كنسرتي، كه دوست دارم اونو و گروهشو موقع غروب توو خرابه هاي ارگ بــم ببينم ... با چايي قند پهلو كه كنارش خرماي تازه  هم گذاشتن و البته اين آهنگشم همون موقع بشنوم :

                                                                             خانه ام آتش گرفته آتشــــــــــــي جان.سوز...

2) فك ميكنم سر كردن ِ يه شب توو اتاق تاريك ِ يه هتل، روو يه تخت 2 نفره، كه همخوابه هات آل پاچينو و رابرت دنيرو باشن... ميتونه بدترين مخمصه اي باشه كه تمام عمر گرفتارش شدم ! (bi3k6ualism?! آيا؟ :دي)

3) از نظر من، يه رستوران كوچيك و خلوت توو يه جايي از يونان! كه اونجا سيگار كشيدن آزاد باشه و بوي سيگار برگ و پيپ همه جا پيچيده باشه و دهنت پر باشه از طعم بالنتینی، جاي خيلي خووبيه برا اينكه لـئـونـارد كـوهـن رو ببينم... البته به شرطي كه آهنگ miracle ِش بكگراند صداي دورگه اي باشه كه داره باهام حرف ميزنه !

4) جـرج اورول توو يه جايي مثل....مممم...... جرج اورولو فقت دوست دارم توو " قلعه ي حيوانات " ببينم، نه توو آپارتماي نمور 1984، يا هرجاي ديگه . تا بهش بگم: ما هم يه كشوري داريم، درست مثل اين قلعه ي حيوانات ِ تو !

5) رئيس ايرانسلو هم خيلي دوس دارم ببينم، يعني اگه آقــا مـجـتـبـي رئيس واقعي ايرسل باشه دوست دارم توو اوين ملاقاتش كنم و تا ميتوونم بگيرمش زير لگد و فحش و بد بيراه و تف و فريــــاد بارِش كنم !

»»»»»»»»«◊»««««««««

»

اين پست صرفن به خاطر گل ِ روي روح سرگردان جان ميباشد و هيچ گونه ارزش حقوقي/غ حقوقي ديگر ندارد، لازم به ذكر است كه دوست دارم ايشان را در دندانپزشكي به هنگام عصب كشي ِ دندانم ملاقات نمايم :دي

» »

دوست دارم دسپـاچّـه، آستيگمات(هوي سعيده! سوغاتي يادت نره)، كـلاغ، س.س.ف، صـاحـبــــنظر  هم بيان و اـَـبّـَـيـك بگن به من ... كاش چادر نشين^ هم بود (دلمون برات تنگ شده رفيق!)

صداي اعظم خانوم همسايه ي روبه رو رشته ي افكارش را پاره كرد. خيلي وقت بود كه ديگر اعظم با او سرسنگين شده بود. يادش ميامد آنروزها كه در هتل  كــار زياد بود و نميتوانست تا آخر شب به خانه بيايد، كريم پسركوچكتر اعظم خانوم ميامد و پيش شوهرش ميماند... آنروزها اعظم خانوم هميشه بهش ميگفت: دختر حيف ِ تو نيست؟ تو با اين بر و روو، واللا من اگه نصف خوشگلي ِ تو رو داشتم تا حالا طلاقمو گرفته بودم و زن يه كله گنده اي ميشدم مثل همين حاجي عباس ِ سر كوچمون !

سيمين چشمهاي درشت ِ ميشي رنگي داشت، بيني كشيده و سربالا كه قوس روي تيغه ي بيني از نيم رخ، حالت چشمهايش را زيباتر ميكرد. لبهاي قلوه اي كه وقتي ماتيك ميزد، واقعن خوردني! به نظر ميرسيدند. پوستش گندمي ِ روشن بود. قد بلند، باسن و سينه هاي متناسب. خلاصه حتي اگر نميخواست (كه بايد ميخواست!) نگاه جذب ميكرد به خودش.

دوباره به كودك نگاه كرد. چه قدر هميشه آرزوي بـَچـّه داشت! آن شب كه توو بيمارستان رفت بالاي سر شوهرش توو آي.سي.يوو و دكترا بهش گفتن كه شوهرت قطع نخاع شده و اگه شانس بياري زنده نميمونه، دنيا روو سرش خراب شد. اعظم خانوم هم كه يه برادر ِ عـقـيم داشت هميشه ميخواست سيمين طلاق بگيره و بشه زن برادرش. همش بهش ميگفت: دختر حيف ِ تو نيست بسوزي پاي يه مرد، كه از مرديش فقت يه تيكه گوشت مونده؟!

اعظم خانوم هميشه هواشو داشت... چه دلهره اي داشت سيمين توو اوون 3 ماهي كه به هر دري زد تا بچه ي توو شكمشو بندازه، كه نتونست! ولي وقتي شكمش بالا اومد تكليفش يه سره شد. اعظم خانوم اومد و تـُف انداخت توو صورتش و رفت. خب حق هم داشت؛ آخه كي ميتونه از شوهري حامله بشه كه مثل يه تيكه گوشت افتاده گوشه ي اتاق؟!!

يه بار ديگه به بچه نگاه كرد، چقدر دلش ميخواست ميتونست به شوهرش بگه ببين چقدر پسرمون شبيه تو شده! عجيب بود پسر حتي شبيه مادرش هم نشده بود. با هربار نگاه به بچه خاطره ي آدمايي ميومد به ذهنش كه شايد فقط يه بار باهاشون خوابيده.  آرزو داشت ميتونست به بچش! شير بده، ولي اگه بچه سينه هاشو ميمكيد، ديگه چه طور ميتونست شكم اونو و شوهرشو سير كنه؟

جيغ بلند اعظم خانوم كه انگار دوباره به زمين و زمان بد و بيراه ميگفت سيمينو متوجه خودش كرد؛ بلند شد و لباساشو عوض كرد، بايد ميرفت سر ِ كـــار، اون شب تا ديروقت توو هتل مشغول بود...

»» ( پــــــــي.اِس )

به مناسبت نهمين سالگرد مرگ شـامـلـو