بعضي حرفا هستن، كه مثل بعضي حشره هاي موزي! كه مثل خوره ميفتن به ي! چيزي، وقتي ميشنوي توو ذهنت جا ميگيرن و تا ي عمر سوحان! اعصاب و روحت ميشن، حالا هـِـي ميخواي خودت رو متقاعد كني كه منظورش تو نبودي يا اينكه: منظور ِ يارو اصلا اين نبوده ولي مگه ميشه وقتي ميگن: تو واسه اين خونواده شگون نداشتي و وقتي اومدي ما از اسب افتاديم، ولي هنوزم سوار بر اصليم!، حتي ي لحظه فكر نكني شايد دارن راست ميگن ؟!

اين، همون جائيه كه وقتي توو تاريكي شب، قرآن رو ميگيري روو سر عزيزترينت و پشت سرش آب ميريزي تا زود! برگرده،_در حاليكه متمئني اين رفتن به اين زوديهام برگشت نداره_ توو دلت به خودت ليچار ميگي اگه باز هم بخواي اميد داشته باشي. اونوقته كه اشك ميريزي و دلت ميخواد نباشي و نبيني گريه مادر و پشيموني پدر و.

اينجاهاست كه وقتي صداش رو در حاليكه چندين ماه ميشه كه نگاش رو نديدي، ميشنوي، از خودت ميپرسي: كي كيو بيشتر دوست داره؟

خواهر برادرش رو؟

يا 

برادر خواهرش رو؟ *

(با فرض بر اينكه دوست داشتني وجود داره، اونم در حد متوسط رو به بالا ! )

حالا از اون شب تاريكي كه قرآن به دستت گرفتي، ميگذريم... مثل بـــاد ميگذريم !

الان 8 سال از اون شب گذشته و هنوز هم داري فكر ميكني چرا بايد اين 8 سال اينطوري بگذره؟ :پر از دلتنگي، پر از غصه، پر از حسرت

تازه اينا اصلا مهم نيست؛ مهم اينه كه بعد از 8 سال مملو از دلتنگي، غم و حسرت بفهمي كه اي دل غافل ! اينا هيچكدومش تقصير تو نبوده :

تو فقط ي بهونه بودي .

x◊x◊x◊x◊x◊x◊x◊x◊x

* ميگن خواهر ي جور ديگه برادر و دوست! داره،

آره. چون برادر واسه خواهر فقط ي هم اسم و هم خون نيست؛ ي شرف، ي موجوديت، ي تكيه گاه، ي افتخاره ! ... ( اگه ي چيز باشه كه توو زندگيم ازَش راضي باشم، برادرامن، اونقدر برام مهمن كه متمئنم با هيچي عوضشون نميكنم.)